Σελίδες

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

The Living Theater - Παραστάσεις


Ανάμεσα στα 1956-1958, τα δύο χρόνια που το Living Theater δεν έχει θεατρική στέγη, ο Julian Beck και η Judith Malina έρχονται σε επαφή με τον Antonin Artaud, όταν η Mary Caroline Richards τους έστειλε ένα αντίγραφο της μετάφρασής της από το Θεατρο και το Είδωλό του. To Living Theater είναι το πρώτο αμερικάνικο θέατρο που υιοθέτησε τις αρχές του Artaud και αφομοίωσε τις θεωρίες του μέσα στις παραστάσεις του. Οι επιρροές του είναι εμφανείς σε όλες τις παραγωγές του από την εποχή του θεάτρου της 14th Street και μετά. Το έργο του Jack Gelber, Τhe Connection έδωσε την ευκαιρία στους Becks να εφαρμόσουν τις αρχές του Αrtaud. Αυτή η απόπειρα αρχικά καταδιώχτηκε από τον τύπο, αλλά έπειτα από μια καλή κριτική του New Yorker η παράσταση έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του Living Theater. Χάρη σε αυτήν την παράσταση άρχισε και η διεθνής αναγνώριση του Living Theater, αφού ήταν αυτή που συμμετείχε στο φέστιβάλ Theatre de Nation στο Παρίσι το 1961.

Εξαιρετικής σημασίας είναι και η παράσταση Τhe Theatre of Chance που έγινε το 1960 στο θέατρο της 14th Street. Την μουσική για αυτήν την παράσταση υπέγραφε ο John Cage. Ο τίτλος της παράστασης ήταν μια αναφορά στο The Book of Changes των I Ching, που ο Cage χρησιμοποιούσε σαν εργαλείο σύνθεσης. Η ίδια αρχή του τυχαίου εφαρμόστηκε και στην θεατρική πράξη. Η πλοκή του έργου καθοριζόταν από το αποτέλεσμα της ρίψης ενός ζαριού.Το ζάρι καθόριζε την εξέλιξη της δράσης και άλλα στοιχεία της παράστασης, όπως η μουσική, φώτα κλπ. Όλη η υποκριτική των ηθοποιών στηρίζονταν στον αυτοσχεδιασμό. Το αποτέλεσμα ήταν κάθε παράσταση να είναι μοναδική. Η παραγωγή ήταν μάλλον αποτυχημένη, αλλά η παράσταση έμεινε για καιρό στο σταθερό ρεπερτόριο του θεάτρου. Το Living Theater θα συνομιλήσει ξανά με το έργο του John Cage, αρχικά με την σχέση που αναπτύσσει με το καθαρά αυτοσχεδιαστικό θέατρο και την performance. Παράδειγμα αποτελεί μια παράσταση Free Theater που έδωσε στην Ιταλία το 1965, που οι ηθοποιοί αποφάσισαν να μείνουν στην απόλυτη σιωπή και απραξία για μια ώρα, καθ' όλη την διάρκεια της παράστασης, κατά το παράδειγμα του 4:33 του John Cage. 

Μια ακόμα παράσταση ιστορικής σημασίας του Living Theater ήταν το The Brig, που δεν ήταν μόνο η τελευταία παράσταση στο θέατρο της 14th Street, αλλά και η τελευταία που έδωσε το Living Theater σε Αμερικάνικο έδαφος για δεκαπέντε χρόνια. Το έργο είναι μεταφορά της πραγματικής εμπειρίας του Kenneth Brown από μια φυλακή στην Ιαπωνία. Την σκηνοθεσία ανέλαβε η Malina και τα σκηνικά ο Beck. Ο στόχος της παράστασης ήταν να μεταφέρει τις συνθήκες των φυλακών, από τις οποίες το ζευγάρι είχε εμπειρία. Το The Brig ήταν για τους Βecks το αντίθετο της αναρχίας, την οποία πίστευαν ως μόνη πολιτική διέξοδο για την ελευθερία του ατόμου. Το έργο δεν έχει πλοκή, στην ουσία ήταν δομημένο από κανόνες δράσεων που εξελίσσονταν αυτοσχεδιαστικά από τους ηθοποιούς και που περιέγραφαν μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα βίας και εξαθλίωσης, που για τους δημιουργούς του Living Theater σηματοδοτούσε τον κόσμο που ζούμε. Ο στόχος ήταν ο θεατής να αντικρίσει την πλήρη καταπάτηση της ελευθερίας, έτσι ώστε να κατανοήσει την αξίας της. Στην παράσταση αυτή η Malina και ο Beck φτιάχνουν το δικό τους Θέατρο της Σκληρότητας. Ο Artaud είναι παρών στις σκηνοθετικές σημειώσεις της Malina. “Για ένα θέατρο τόσο βίαιο που κανείς που το έχει βιώσει δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να ασκήσει βία.”

Το Living Τheater όταν αφήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες θα περιπλανηθεί στην Ευρώπη με την μορφή νομαδικής κολεκτίβας. Παραστάσεις σταθμοί αυτής τις περιόδου είναι οι Mysteries and Smaller Pieces, Antigone, Frankenstein και Paradise Now. Την δεκαετία του '70, το Living Theater δημιούργησε ένα κύκλο παραστάσεων που προορίζονταν για μη παραδοσιακούς χώρους και ονομάστηκαν The Legacy of Cain. Αυτές παρουσιάστηκαν σε φυλακές και σε φαβέλες στην Βραζιλία και σε δρόμους, σχολεία και άλλους μη θεατρικούς χώρους στην Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη (Ιταλία, Γαλλία, Δανία). Με αυτές τις παραστάσεις το Living Theater πειραματίστηκε στα πολλαπλά επίπεδα εστίασης για τον θεατή και την ενσωμάτωση των ηθοποιών και των θεατών στον ίδιο χώρο, δηλαδή σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Enviromental Theater. 

Κατά την περίοδο της ακμής των θεάτρων της avant garde δεν υπήρξε πιο γνωστό θέατρο από το Living Theater. Η επιρροή που άσκησε σε παγκόσμιο επίπεδο φάνηκε στο πλήθος και το έργο των θεατρικών ομάδων κατά την δεκαετία του '70. Το Living Theater πειραματίστηκε και διαμόρφωσε τις περισσότερες θεατρικές φόρμες που ακόμα και σήμερα σηματοδοτούν το avant garde θέατρο: τους πειραματισμούς πάνω στην επέκταση των ορίων του λόγου στο θέατρο των παραστάσεων και το ποιητικό θέατρο, στο Free Theater ,το αυτοσχεδιαστικό θέατρο, το Street Theater και το Enviromental Theater. Το θέατρο του Living Theater πάνω από όλα έκανε πολιτικό θέατρο, όχι μόνο εξαιτίας της έντονης σχέση των δημιουργών με την αναρχική ιδεολογία η οποία αποτυπώνεται στο έργο τους, αλλά και του στόχου που είχαν θέσει από την αρχή της ιστορίας του: την αλλαγή. Ο Beck γράφει ότι “το θεάτρο είναι ο Δούρειος Ίππος με τον οποίον μπορούμε να ρίξουμε την πόλη”. Οι παραστάσεις του Living Theater φιλοδοξούσαν να κινητοποιήσουν το κοινό, να αλλάξουν τον θεατή και μέσα από το άτομο να φέρουν την αλλαγή και στην κοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου