Σελίδες

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

La Mama Experimental Theater Club (La MaMa E.T.C)

H Ellen Stewart, φιλόδοξη σχεδιάστρια μόδας από το Chicago, ιδρύει το 1961 το La Mama στην Νέα Υόρκη θέλοντας να δώσει χώρο στα θεατρικά έργα που έγραφε ο αδελφός της, Fred Lights και οι φίλοι του, που κανείς άλλος δεν ανέβαζε εκείνη την περίοδο#. Η αποστολή του La Mama ήταν να παρέχει στήριξη στον καλλιτέχνη του θεάτρου, δίνοντας του όλα τα μέσα για να πειραματιστεί και να πραγματοποιήσει επί σκηνής τις ιδέες του. Το La Mama είναι ένα θέατρο αφιερωμένο στο θεατρικό κείμενο, το οποίο μεταφρασμένο στην γλώσσα του θεάτρου, μπορεί να επικοινωνήσει με κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως εθνικότητας.


Ο πρώτος χώρος του La Mama είναι ένα στούντιο που η Ellen Stewart αποκαλούσε boutique/theater, στην 321 Εast Ninth Street. Για τον πρώτο αυτό θέατρο η Steward λέει:

“Αυτό το μικρό υπόγειο μου ήταν όσο ένα μεγάλο δωμάτιο, αλλά ήταν εκεί όπου ο Harold Pinter είχε το πρώτο Αμερικάνικο ανέβασμα του”

Η στήριξη που παρέχεται στους θεατρικούς συγγραφείς, πέρα από την θεατρική στέγη, ήταν και σε οικονομικό επίπεδο. Επιπλέον, η Stewart δεν έδινε καμία σημασία στην αισθητική, ούτε έκανε καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο έργο των συγγραφέων. Εξαιτίας αυτής της φιλόξενης τακτικής γρήγορα πολλοί συγγραφείς της avant garde συνδέουν το όνομα τους με το La Mama, όπως οι Paul Foster, o Jean-Claude van Itallie, o Lanford Wilson, o Sam Shepard, η Harvey Fierstein και ο Rochelle Owens. Επιπλέον, μετά το 1963 η Steward θέτει τον στόχο να παρουσιάζεται τουλάχιστον ένα καινούριο θεατρικό έργο την εβδομάδα.

Μετά το 1964 αρχίζει η συνεργασία του σκηνοθέτη Tom O'Horgan με το La Mama, που σηματοδοτεί μια αλλαγή πλεύσης στην πορεία του σχήματος. Ο Tom O'Horgan, θα υπάρξει ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του La Mama και θα εδραιώσει την θέση του σκηνοθέτη μέσα στον θίασο. Η παρουσία του μέσα στο θίασο είναι καθοριστική. Με τον ερχομό του φέρνει την γνώση νέων υποκριτικών και κινητικών τεχνικών. Η συμβολή του έγκειται και στο γεγονός ότι επέβαλε μια πιο επαγγελματική λογική στον θίασο, διατηρώντας βέβαια τον πειραματικό και αντισυμβατικό του χαρακτήρα. 

Η πολυτάραχη ιστορία του La Mama περιλαμβάνει μια έντονη σχέση με τις αρχές, χαρακτηριστική των off off Broadway θεάτρων, που έκλειναν επίμονα τους θεατρικούς χώρους που φιλοξενούσε το σχήμα. Στα πρώτα οκτώ χρόνια λειτουργίας του θεάτρου, το La Mama άλλαξε πέντε χώρους. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αυτής της περιπλάνησης ήταν ότι οι θεατρικοί συγγραφείς που έγραφαν για την εκάστοτε σκηνή του La Mama ήταν αναγκασμένοι να γράφουν διαρκώς για διαφορετικές σκηνές. Όπως συμβαίνει συχνά, οι αντιξοότητες και οι περιορισμοί γίνονται αφορμή καλλιτεχνικής έμπνευσης. Ένα άλλο αποτέλεσμα που είχαν αυτές οι μετακινήσεις ήταν η αλλαγή της σχέσης κοινού με το θέατρο, όχι μόνο εξαιτίας της αυξομείωσης των αριθμών των θεατών, αλλά και της οικονομικής σχέσης που είχαν με το θέατρο.

Μετά την πέμπτη φορά που οι αρχές κλείνουν το La Mama, ο θίασος ταξιδεύει και παρουσιάζει για πρώτη φορά την δουλειά του στην Ευρώπη, εγκαινιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τo διεθνή χαρακτήρα που αποκτά από τότε το σχήμα. Η αποδοχή από το ευρωπαϊκό κοινό και η παράλληλη απόρριψη από το κοινό της Νέας Υόρκης μοιάζει να είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο για το θέατρο της Αμερικάνικης avant garde. Αν και δεν σταμάτησε ποτέ να ανεβάζει Αμερικάνικα έργα και να αναδεικνύει την δουλειά Αμερικανών καλλιτεχνών, το La Mama αρχίζει μια σειρά συνεργασιών με μη Αμερικάνους καλλιτέχνες με σημαντικότερες από αυτές με τον Andrei Serban και τον Peter Brook. Επίσης, το La Mama στάθηκε η αιτία για την επίσκεψη του Jerzy Grotowski στην Νέα Υόρκη το 1967, μια επίσκεψη που σημάδεψε πολλούς καλλιτέχνες του αμερικανικού θεάτρου της avant garde.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου