Σελίδες

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Ontological Hysteric Theater

O Richard Foreman μετακομίζει στην Νέα Υόρκη το 1962 με σκοπό μια καριέρα ως θεατρικός συγγραφέας. Επηρεασμένος από το κίνημα της avant garde που είχε συσσωρευτεί στην Νέα Υόρκη, ο Foreman απορρίπτει την προοπτική να δουλέψει στο εμπορικό θέατρο και ιδρύει το δικό του θέατρο, το Ontological-Hysteric Theater το 1968. Ο σκοπός του Ontological Hysteric Theater είναι να “απογυμνώσει το θέατρο από τα πάντα, εκτός από την μοναδική και ουσιώδης παρόρμηση να παραστήσει την στατική ένταση των διαπροσωπικών σχέσεων στο χώρο. Το ΟΗΤ επιδιώκει να παράγει έργα που ισορροπούν μεταξύ πρωτόγονου και αφαιρετικού ύφους με εξαιρετικά θεατρικά και σύνθετα θέματα.”

Η κεντρική ιδέα πίσω από το Οντολογικό Θέατρο του Foreman είναι ένα θέατρο ολότητας (“total theater”), του οποίου τα υλικά δεν θα είναι μόνο τα στοιχεία που συνθέτουν μια παράσταση (λόγος, κίνηση, ήχος, φως, σκηνικό κλπ) αλλά και η φιλοσοφία, η ψυχανάλυση και η λογοτεχνία. Το αίτημα ενός ολοκληρωμένου έργου που έχει προϋπάρξει στην θεατρική avant garde των αρχών του 20ου αιώνα, επανέρχεται στον Foreman σε μια άλλη μορφή. Το θέατρο για τον Foreman είναι ένα αποτέλεσμα σύνθεσης μιας απόπειρας αποτύπωσης όλων όσα ο δημιουργός έχει κληρονομήσει από την σκέψη και την τέχνη των προηγούμενων από αυτόν. Ο Foreman επιχειρεί να φτιάξει ένα θέατρο που επανεξετάζει και αποπροσανατολίζει τις ιδέες πάνω στις οποίες είναι φτιαγμένο, θέλοντας να αναδείξει νέες οπτικές πάνω σε αυτές.

Ενδεικτικός της θεωρίας του είναι ο τρόπος της καλλιτεχνικής δημιουργίας του. Ο Foreman πιστεύει ότι η καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι κάτι που έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά είναι μια διαρκής διαδικασία. Ο ίδιος διαβάζει και γράφει ασταμάτητα, χωρίς να έχει στο μυαλό του την σκηνή. Όταν αποφασίζει να κάνει μια παράσταση, διαλέγει ένα μέρος από τις σημειώσεις του, χωρίς να αλλάζει το περιεχόμενο ή την σειρά των γραπτών του. Η επεξεργασία που κάνει σε αυτές είναι μόνο σε επίπεδο σκηνής, όχι στα κείμενα. Η συνεχής αλλαγή θέματος στην πορεία αυτών των γραπτών γίνεται το ίδιο το θέμα του έργου. Με αυτόν τον τρόπο, ο Foreman επιχειρεί να κάνει φανερό τον σκελετό του θεάτρου, τον τρόπο που δημιουργείται και την καλλιτεχνική δημιουργία όπως την αντιλαμβάνεται αυτός.
O Foreman λέει για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του θεάτρου: 

“Τα πρώτα έξι χρόνια ξέραμε ότι οι μισοί από τους θεατές μας θα έφευγαν πριν το τέλος του έργου, συχνά μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά”

Το κοινό της Νέας Υόρκης είχε ξαναδεί θέατρο με απουσία δραματικής αφήγησης ή συμβατικών ρόλων σε άλλες παραστάσεις του θεάτρου της avant garde. Ο Foreman κατάφερε να προχωρήσει ακόμα πιο μακριά από το δραματικό θέατρο, προτείνοντας ένα θέατρο χωρίς θεματικές ενότητες, με έναν νοηματικό και θεματικό κατακερματισμό. Σε αντίθεση με άλλες παράστασης της avant garde, o Foreman απορρίπτει την έντονη παραστατικότητα, διαλέγοντας τακτικές που προβάλουν το θεατρικό κείμενο πίσω από την παράσταση. Ως αποτέλεσμα οι παραστάσεις του δεν ευνοούν την συναισθηματική σύνδεση του θεατή με την σκηνή και δομούν ένα ακραίο Μπρεχτικό μοντέλο αποστασιοποίησης.

Αντίθετα με τα θεατρικά εργαστήρια και την συλλογική δουλειά στο κέντρο της θεατρικής δημιουργίας, το θέατρο του Foreman έχει στο κέντρο μια καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ο ίδιος έγραφε το έργο, το σκηνοθετούσε, σχεδίαζε τα σκηνικά. Ο ρόλος του ηθοποιού ήταν απόλυτα εξαρτημένος από το σύνολο, ήταν περισσότερο μέρος μιας ιδέας, παρά ο κύριος εκφραστής της επί σκηνής. Οι πρώτοι ηθοποιοί που θα συμμετέχουν στους πειραματισμούς του ήταν κυρίως άλλοι συγγραφείς της avant garde, κινηματογραφιστές, ζωγράφοι και φίλοι.
Ο Foreman καθοδηγούσε μια ανέκφραστη υποκριτική που δημιουργούσε ένα ειρωνικό ύφος. 
Το 1979 κλείνει ο θεατρικός χώρος του Ontological-Hysteric Theater. 

Έχοντας κλείσει ένα κύκλο δουλειάς στην Νέα Υόρκη, θα κάνει τις πρώτες του δουλειές στο εξωτερικά. Από το 1985-1990, ο Foreman φιλοξενείται στο Performance Garage του Wooster Group. Με τον θίασο του Wooster Groop κάνει δύο παραστάσεις από τις τέσσερις που θα παρουσιάσει στο Performance Garage, Miss Universal Happiness (1986) και Symphony of Rats (1988). H συνεργασία με τους ηθοποιούς του Wooster Groop έφερε πρωτόγνωρα αποτελέσματα για την δουλειά του Foreman, προσθέτοντας μια έντονη σωματικότητα που δεν υπήρχε στις πρώτες παραστάσεις του. Το 1991 το Ontological-Hysteric Theater μετακομίζει στο θέατρο της St Mark's Church στην δεύτερη λεωφόρο, όπου θα μείνει μέχρι και το 2010. 

O Foreman ανήκει στην δεύτερη γενιά της Αμερικάνικης θεατρικής avant garde. Η παρουσία του στο κίνημα ήταν ανανεωτική την στιγμή που εμφανίστηκε. Μένοντας σταθερός στην ιδέα του για το θέατρο, συνεχίζει να δημιουργεί ένα θέατρο που πλέον ονομάζεται μεταμοντέρνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου